Laatste nieuws AV Zaanland

Aan alles komt een eind

Bevrijdingsvuur WageningenRuim 100 km later nam Burgemeester Faber de fakkel in ontvangst en zat onze estafette met het vredesvuur er op.

Maar het begon al maanden eerder toen het 4 & 5 Mei organisatie team van Zaanstad de bevrijdingsvuur Estafette vanuit Wageningen nieuw leven in wilde blazen. In 1995 heeft AV Lycurgus met een aantal lopers de tocht uit Wageningen al een keer ondernomen.
Nu zouden lopers van Zaanland en Lycurgus het samen moeten doen. Dea Leertouwer en Onno Hoekmeijer hebben voor Lycurgus en Zaanland waren de aanspreek punten voor het 4 & 5 Mei Comité en later ook voor de lopers, fietsers en ander bij de loop betrokken mensen.
Na een aantal vergaderingen in kleine groep werd besloten om met 20 lopers uit elke vereniging te lopen en die te laten begeleiden door fietsers die voor de juiste route informatie en ’s nacht voor licht moesten zorgen.
Taken werden verdeeld en beslissingen genomen die later weer herroepen werden om door nieuwe beslissingen te worden vervangen. Een van de vervangen beslissingen was die van de te lopen route. Er zou een groot deel van de route van het team uit Amsterdam gelopen worden en in de buurt van Amsterdam zou een eigen route gekozen worden. Na bestudering en vooral proefondervindelijk rijden van de route werd duidelijk dat deze route voor ons team niet erg praktisch was daar we meerdere wisselpunten en een touringcar die ons de hele route van punt naar punt bracht hadden en de route deze punten niet kon leveren. De boel most opnieuw bekeken worden en de driekoppige ploeg routeplanners moesten van voor beginnen. En vanuit Hotel de Wereld in Wageningen werd een nieuwe route gepland en gereden. De energie die het team in de route heeft gestoken was meer dan de moeite waard. Het was een kortere route geworden en, bijna, overal kon de bus de lopers volgen. Met een kleine of iets minder kleine omrijdroute was de bus toch elke keer op tijd bij de wisselpunten zodat de wissels soepel en snel konden verlopen.
Door een misverstand en omstandigheden moest op het laatste moment nog voor proviand voor onderweg gezorgd worden maar op het moment suprême was alles geregeld net als het wisselschema voor de fietsers.

Zeg KAAAAS!
Zeg KAAAAS!

Op 4 mei was het dan zover, eerst naar de dodenherdenking in Zaandam en daarna met de bus naar Wageningen. De reis naar Wageningen verliep voorspoedig, we kwamen dan ook eerder aan dan gepland. Met z’n allen naar het aanmeldpunt waar Onno dat voor onze ploeg deed en daarna met z’n allen op de foto.

Loopgroep AV Zaanland / AV Lycurgus

Loopgroep AV Zaanland / AV Lycurgus

Van de foto naar de fuik waar we op grote schermen het hele gebeuren dat enkele honderden meters verder op het podium plaatsvond konden zien en we in de rij stonden om te vertrekken. Na het ontsteken van het bevrijdingsvuur en enkele korte speeches was het dan eindelijk zover, de eerste ploegen kregen het vuur overhandigd en begonnen aan hun estafette. Door de grote toeloop aan teams werd de starttijd voor de ‘Fakkelbrigade Zaanstreek’ steeds iets naar achteren geschoven daar de starttijd afhankelijk was van het aantal te lopen kilometers. (Uitzondering. Als eerste gingen de estafetteteams aan de slag uit de steden waar Nationale Bevrijdingsfestivals werden georganiseerd). De laatste verschuiving was van 0:40:40 naar 0:44:00 uur.

Jan Bakker heeft net het vuur ontvangen van burgermeester FaberJan Bakker heeft net het vuur ontvangen van burgermeester Faber

Maar de vrijwilligers die op de juiste volgorde moesten toezien hadden net als wij in de regen al het voorgaande moeten ondergaan en vonden het op een gegeven moment wel goed zo. Omdat wij vrij vooraan stonden konden wij eerder vertrekken en toen de burgermeester van Wageningen zag dat Zaanstad er aankwam stootte hij onze burgermeester Faber aan die met paraplu in de hand een schrikreactie maakte omdat zij ons nog niet verwachtte. Met een grote glimlach op haar gezicht overhandigde zij het vuur aan Jan Bakker die door loting deze belangrijke taak in de schoenen geschoven kreeg.

Goed zichtbaar in het donker!
Goed zichtbaar in het donker!

We zijn begonnen, in een stoet van zo’n vijftig man/vrouw was de eerste van ruim honderd kilometer aangevangen. Vroeger dan gepland waren we terug bij de bus van waaruit de eerste groep lopers begeleid door fietsers richting Zaandam vertrok. De rest de bus in en op weg naar het eerste wisselpunt. Voor de veiligheid waren de lopers en fietsers voorzien van een reflecterend vest met rode redverlichting. In de bus kreeg de tweede ploeg lopers opdracht zich klaar te maken en ook elk een vest. De eerste stop, de tweede groep naar buiten en vol verwachting turen in het donker of ze fietsers en lopers al aan zien komen. Na een vloeiende wissel stapte de eerste groep (groep f) weer de bus in waar ze de vesten moesten inleveren voor een droogbeurt en weer werden verspreid onder de lopers van groep b. Nadat elke groep een keer gelopen had hoefden Dea Leertouwer en René Bouwmeester eigenlijk niets meer te doen. Zolang de nacht duurde ging het wisselen van de vesten als vanzelf en was de oproep aan de groep dat ze zich gereed moest maken eigenlijk overbodig.

Annemieke van Dijk, een van de fietsers, had een wisselschema gemaakt. In de bus op weg naar Wageningen zou overleg zijn over een schema maar iedereen kon goed leven met het schema van Annemieke. Een fietser 3 etappes in de bus, daarna om en om 3 etappes in de bus om even bij te komen. Omdat Nico er voor koos om de hele nacht door te fietsen kwam het er op neer dat de fietsers driekwart van de tijd op de fiets zaten en een kwart in de bus. In de ochtend is Nico afgestapt om in de bus even te genieten van zijn welverdiende rust. Het roulatie schema is aangehouden zodat er toen 3 i.p.v. 4 fietsers de lopers begeleidden. Op het moment dat Nico vond weer uitgerust te zijn fietste hij de rest van de route weer zonder pauze uit.

Schuilen voor de regen.
Schuilen voor de regen.

Vanaf het begin van de estafette tot tegen de ochtend regende het bijna constant. Gelukkig was het een warme nacht en had iedereen meer dan één shirt mee en de wind veelal in de rug maakte het geen straf om te lopen. Toch begonnen mensen aan het eind van de nacht te klagen. “We halen ons tempo niet, we lopen 9,6 km gemiddeld per uur en dat moeten er 9 zijn.” De 12 km groep haalde bij vlagen 14 km per uur het klagen was bij sommige lopers van die groep dan ook niet van de lucht. Maar uit weelde dus, het weer was zeker totdat de zon doorbrak goed om in te lopen. Toen de zon eenmaal doorgebroken was werd het snel warm en de eerste ‘rooie koppen’ kwamen de bus in.

Onno nam in de bus het woord en gaf aan dat we aardig voorlagen op het schema, wat een niet nader te benoemen groep, waarschijnlijk met hulp van de fietsers, op het idee bracht een klein ommetje te maken. Zij kwamen van een andere kant binnen dan de bedoeling was. Omdat we ruim voor op het schema lagen had Onno er voor gezorgd dat het eten dat voor ons op het Hembrugterrein klaar zou staan naar de Noorderij- en Zeedijk kon komen, het verzamel- en voor ons herstartpunt voor de laatste kilometers door Zaandam (Het was organisatorisch ook makkelijker omdat de tent waarin wij zouden gaan eten te klein zou zijn voor de groep.).

Waar komen jullie nu vandaan?
Waar komen jullie nu vandaan?

Op de Noorderij- en Zeedijk aangekomen iedereen uit de bus om de benen te strekken wat te eten en te drinken, de binnenrijdende oude legervoertuigen te bekijken en voor berijden op de laatste en misschien wel moeilijkste etappe. Via het centrum van Zaandam en de Havenstraat naar het Hembrugterrein, oude legermotor op kop, gevolgd door brandweerauto, twee lopers met spandoek, de fakkel met fakkeldrager, de rest van de lopers, de fietsers (+ fietsers van de plaatselijke wielervereniging), een aantal oude militaire voertuigen en als laatste nog een aantal brandweerwagens. Onderweg waren familieleden, vrienden, bekenden, geïnteresseerden en toevallige passanten die ons met applaus en aanmoedigingen verwelkomden.

Op weg naar het Hembrugterrein.
Op weg naar het Hembrugterrein.

Hembrugterrein, ook daar waren we te vroeg (Ja, de lopers waren in vorm deze estafette). Stukje bij beetje kwamen we in de buurt van het podium waar burgermeester Faber het in Wageningen door haar overhandigde vuur weer aangeboden werd door Annet Hartnack (Annet is een van de lopers van AV Lycurgus die 20 jaar geleden ook van de partij was).

(We hadden de estafette ook schriftelijk af kunnen doen, we kregen de fakkel in Wageningen van dezelfde vrouw als aan wie we de fakkel in Zaandam weer gaven. Ze had hem net zo goed zelf mee kunnen nemen.)

Jaaaa, hij brandt!
Jaaaa, hij brandt!

Na het, moeizaam, aansteken van het bevrijdingsvuur en enkele woorden van de burgermeester was het tijd om het vuur naar de overige deelgemeenten  van Zaanstad te brengen. Dit ging doormiddel van 5 colonnes van 3 oude militaire voertuigen en 5 fakkels en prominente fakkeldragers.

De groep werd steeds rumoeriger doordat familie, vrienden en bekenden waren toegestroomd om alle verhalen te horen. De catering bracht ons nog lekkere sandwiches van Zweeds wittebrood die er bij velen als zoete koek ingingen. Onno, waarschijnlijk ook kijkend naar de dreigende lucht, bedankte iedereen voor hun inzet en zond ons heen. Even later brak het onweer los. Niet echt het einde dat deze schitterende ervaring verdiende.

Tot over vijf jaar?!

(Foto's Willy Maten, René Bouwmeester & Mike Alders)

Meer foto's van 4 & 5 Mei van Willy & René

Bevrijdingvuur door Zaandam (foto's van Sjef Louwe)

Bevrijdingsvuur goed onthaald op Hemburgterrein

Lees het verhaal op de Zaanstad site

Volop aandacht in de krant.

Dagblad Zaanstreek van vrijdag 8 mei 2015

Dagblad Zaanstree 8 mei 2015