Laatste nieuws AV Zaanland

Ode aan de verenigingsvrijwilligers

Trainer Cees Sjouwerman schreef een herkenbare column over verenigingsvrijwilligers.

U kent ze vast wel. Die mensen met echt een verenigingshart. Alles over voor hun cluppie. Vaak zijn ze al zo lang lid, dat niemand meer weet wat ook al weer de reden was waarom ze lid werden.
Nu zijn ze er in vele soorten. Ik ben er natuurlijk zelf ook één. Ik bedoel, drie keer per week als trainer voor een groep staan, natuurlijk de nodige organisatorische inzet, vergaderingen bijwonen, bijscholingen etc. doe je natuurlijk niet als je dat niet leuk vindt. Onkosten worden dan wel vergoed maar je moet er toch wel plezier in hebben.
Nou ben ik in de loop der jaren van meerdere clubjes lid geweest. Als actief sporter. Maar ook als bestuurslid, begeleider, trainerscoördinator en scheidsrechter. Dat zijn nog de sportieve zaken. Maar ook voorzitter bij een vereniging van eigenaren was echt wel vrijwillgerswerk.
Maar toch heeft een bepaalde groep een beetje mijn hart gestolen. Niet dat ze beter zijn dan anderen, o nee, dan zou ik die anderen tekort doen. Nee, meer omdat ze een beetje bijzonder zijn en omdat ze bijna bij elk cluppie in nagenoeg dezelfde vorm te vinden zijn. Ik noem ze voor het gemak maar de dagploegmannen- en vrouwen.
Ik haal er een paar voor het voetlicht die ik in de loop der jaren persoonlijk meemaakte.

Voetbalvereniging RCZ
Daar heetten ze toen de dagploeg. Als jaren een vast groepje mannen en soms ook vrouwen vaak al ver na hun pensionering, die de kantine schoonhouden, de inkoop regelen, de velden helpen onderhouden, kleine verbouwingen doen enzo. Het groen op en om het terrein staat er perfect bij. Altijd stipt op tijd als was het hun eigen werkgever. Maar ook al jaren vaste patronen en tijden.
Om half drie koffie bijvoorbeeld. Niet om vijf voor half drie of vijf over het half..
Nee gewoon half drie !!!
Die kantine ziet er altijd spic en span uit en ook de kleedkamers kun je als de dagploeg weg is weer door een ringetje halen. Kleedkamers die door sommige teams als een zwijnenstal zijn achtergelaten. De dagploeg zit er niet mee.
Beetje mopperen soms, maar dat mag natuurlijk. Ook de wedstrijdballen worden bijna met liefde behandeld. En laten ze niet merken dat er een bal bij een verkeerd team gebruikt wordt, want ze zijn in staat een wedstrijd stil te leggen.

Atletiekvereniging Zaanland
Daar heten ze de mopperploeg. Weer heel ander kaliber, hoewel de leeftijd niet veel verschilt van de vorige. Hier geen vervuilde kleedkamers waar noppen van voetbalschoenen worden ontdaan van graszoden, maar wel trainers (soms ook ik, sorry) die rotzooi op de baan achterlaten. Pilonnen die her en der blijven staan. Alles wordt ook hier geregeld. Stoelen en tafels worden volgens een vast schema neergezet. Bij Start to Run keurig in een rijtje.
De baan wordt netjes bijgehouden, geen streep staat verkeerd. De vérspringbakken worden ontdaan van de kattenstront en het zand daarin is altijd vlak als een spiegel.
En ja hoor, natuurlijk zijn er trainers die die vérspringbakken niet afdekken na afloop. Dat krijg je dan ook te horen. Ze heten niet voor niets de mopperploeg. Maar oh oh oh als ze er niet waren. WC's zijn altijd schoon. De gevonden voorwerpen worden zorgzaam behandeld en de kantine is altijd bijgevuld.

Stichting de Kalverpolder
Zij regelen altijd de logistieke zaken rondom de 'Nacht voor de Nacht,' het jaarlijkse evenement voor jong en oud waar je alles leert over lichtvervuiling en in Zaanse molens en groene huisjes wordt getrakteerd op mooie miniconcerten. Hier heten ze de dinsdagploeg. De Kalverpolder is hun kindje. Dinsdag is hun dag. Dan is de polder bij hen in onderhoud. Ze weten alles van die polder en de Zaanse Schans. Ook hier weer overeenkomstige leeftijd met de vorige ploeg.
Hun polder!!
Daarkomt niemand aan. Met een gepassioneerde drive vertellen ze je alles over de geschiedenis van de Zaanstreek. De dinsdagploeg van de Kalverpolder. Goud waard voor de hele Zaanstreek.
Tot slot was ik laatst te gast bij de vrijwilligers van Zeilvereniging De Onderlinge.
Het was de botenhijsdag en omdat ons bootje voor het eerst de wal op ging voor onderhoud in een loods was ik daarbij. Ook bijna allemaal weer pensionados met hun clubhart op de juiste plaats. En wat een team.
Wauw!!!
Duidelijk één leider. De hijsmeester noem ik hem maar. Hield alles in de gaten. Niet één boot ontsnapte aan zijn aandacht. Hij bepaalde wanneer het koffietijd was, maar vooral wanneer die voorbij was. Ik kreeg ook een taak. Frames opbouwen. Zat een heel systeem achter.
Ik begon als jongste bediende. Maar na tien frames kreeg ik het een beetje door. Werd geholpen door een paar zeer aardige zestig en zeventig plussers. Toen mijn eigen 'schip' aan de beurt was vroeg en kreeg ik twee zeer ervaren rotten mee. Met het grootste gemak coachden ze mij al varend naar de juiste plek. Ik sprak ook nog een bekende van de loopgroep. 'Die dinsdagploeg hier komt niemand tussen. Is al jaren een team. Begin maar met dingen aangeven.'
Ik voelde mij helemaal op zijn plek als 'aangever.' Heerlijk om ook weer eens beginner te zijn. Helemaal out of the comfortzone...
Alle vier deze ploegen hadden iets gemeenschappelijks. Bijna allemaal zeer gepensioneerd en zeer gepassioneerd.
Allemaal op tijd hun koffie. Allemaal goud waard en onmisbaar voor een vereniging en nogmaals er zijn veel meer van dit soort toppers bij iedere club. Hulde aan deze mensen.

Ik mag nog een tijdje langer dan gepland doorwerken van de overheid. Wel ietsiepietsie minder. Tegen geringe vergoeding mag ik vier uur per week gebruik maken van de zogenaamde Regeling Partitële Uittreding. Ik hou het voorlopig nog maar even bij het vrijwillig geven van looptrainingen.
En misschien wel later op de dierenambulance of bij het Kapiteinskoor of zo... Kan alleen niet zo goed zingen.
Maar wie weet komt het ooit zover. Dan wil ik ook bij zo'n dagploeg. Flink aan de bak.
Structuur in de dag en vooral op tijd ... koffie !!!