Stille Zaterdag in Wijk

Na Witte Donderdag en Goede Vrijdag wordt het vanzelf Stille Zaterdag. Met een flinke groep op weg vanuit Zaandam, 4 auto’s waarbij ieder zijn eigen weg volgde. Dit leidde tot een levendige whatsappconversatie, mede veroorzaakt door de gesloten brug bij de Watertoren. Een toeristisch tochtje door de Zaanstreek tot gevolg en ongeruste appjes vanaf de parkeerplaats bij de Spar in Wijk.

Ik, de schrijver, zat in de VIP-car met Gerrit de trainert, Simon van de koffie en fotograaf Peter. Geen reden om ons te haasten, want ze zouden toch niet zonder ons beginnen. Het zou later op de dag ook mooier weer worden, dus ook dit nadeel had zijn voordeel.

Deze Paaszaterdag kiezen we de Oranje Hazenpadroute bij Wijk (zien geen zee vandaag). Ondanks de aanmoediging in de uitnodigingsmail dat Mountainbikers van groep4 welkom zijn, zie we ze niet. De ochtend begint ook vochtig, het regent en als je al nat aankomt en dan de Oranje route moet fietsen is geen prettig vooruitzicht. We zien wel genoeg andere mountainbikers (om gek van te worden). Zoals Andre van der Pal, die zich nog even opwierp als voorfietser, maar al gauw uit het zicht raakte. Waarschijnlijk omdat hij het looptempo van zijn dochters aanhield.

Je kon wel merken dat Trainert Gerrit vorige week op Schiermonnikoog een hoogtestage had gehad want hij had verzonnen om bij elk stukje dat omhoog liep er moest worden versneld. Nu is de Oranje Wijk aan Zee route na de rode Duintoppenroute van Schoorl en de rode Brederoderoute de meest op en neer gaande route die ik ken (met goede concurrentie van de Witte route van Schoorl), dus je kon je wel voorstellen dat het een allesbehalve rustgevend ochtendje duinkuieren werd vandaag. Stille Zaterdag deed zijn naam eer aan, want er werd niet veel gesproken (of kwam dat omdat iedereen de krant zat te lezen die op Esther d’r achterwerk (van haar broek) stond gedrukt?). Het zonnetje kwam al wel gauw door, genieten dus.

Op de spaarzame vlakke stukken wist Gerrit ons te vermaken met niet één maar twee minuten versnelling. Na elke versnelling moest er worden geveegd, al gingen de vegers na de zoveelste versnelling wel in staking. Volgende keer zullen Jeroen, Jan, Mick en die andere met naam en toenaam in deze blog worden vermeld, want dat hoort niet hè.

Met de schittering van de zon op de glimmende bolides op de parkeerplaats in het zicht kreeg Esther nog even de kolder in de kop door nog even te besluiten dat we de route nog even vanuit een ander, hoger perspectief moesten bekijken. Met zijn allen dus de trap met ongelijke leggers op om nog een afsluitende wijde blik te werpen over de duintoppen en de Hoogovens bij Wijk. Was toch wel de moeite en de verzuring waard.

Ondanks het Paasweekend, werd het geen lijdensweg maar wel een lekker pittige training. Paashazen hebben we niet gezien, maar de paaskuikenkoekjes bij de koffie vergoedde veel. Zalig Pasen en Bedankt für die Blumen (volgende week maar eens naar de Bloesemtuin?)