Slak! Slak! Krak… Slakkengel

Deze zomerse zaterdag stond 'Brederode' op de planning. Volgens de uitnodiging van de trainert een duurloop met hindernissen van circa 15 à 16 kmeter dus we konden de borst nat maken. Hij was zo joviaal om de parkeerkosten uit het Valentijnfonds te betalen. Het hockeyseizoen is voorbij dus er was genoeg gratis parkeerruimte (zo seniel is Gekke Gerritje nog lang niet!). Toen we aankwamen was de parkeerplaats gevuld met slechts één auto: Carmody stond al te wachten.

 De vakantieperiode is al aangebroken, de groep was niet al te groot. es&ES hadden de 'Sneek en Meer marathon' op de planning staan (resp 4.16.54 en 4.16.53) en met Els in Frankrijk, Jamie nog in Afrika, Marjoleine uitslapen en Annemiek geblesseerd (gestopt?) was het wederom Hengstenbal.

Vanaf de parkeerplaats naar het duin leverde, behalve een fietser die zijn hand niet uitstak en zo de hele groep uit cadans haalde, weinig problemen op. De opmerking 'Eerst maar even langmaken Gerrit' tijdens de rek &strek bracht de trainert een beetje van zijn stuk, waardoor de structuur (normaalgesproken rekoefeningen van bovenaf het lichaam naar beneden) op en neer ging (schouders, kuiten, middel, zijkant, 'langmaken').

Het begin was best fris in de korte pijpen en mouwen, maar door het heuvelachtige parcours en de mooie omgeving kregen we het al gauw warm. Het had gelukkig wat geregend, waardoor het niet al te stuifduinerig was. Op het vroege tijdstip kropen nog veel flinkbehuisde slakken over het pad. Er klonk dus regelmatig 'slak!' binnen de groep (het was een voorteken!) en soms bij een minder gelukkige diertje 'krak'. De heuvels op werd er versneld. Pittig! Doordat het Hengstenbal was voelde geen loper zich te geremd om overtollige lucht te deflatineren (‘elk nadeel heb z’n voordeel?’)

Rond de uitkijkpost werden we lastig gevallen door een zoemende drone. In de veronderstelling dat we daarmee werden gefilmd deed iedereen nog meer zijn best om er goed uit te zien tijdens het omhoogklimmen. Boven aangekomen stond daar de dronebezitster die de teleurstellende mededeling deed dat er helemaal geen camera aan de drone zat. Voor niks in de verzuring gelopen. Haar Russische accent deed Jan de Boer (die de koude oorlog nog heeft meegemaakt) vermoeden dat ze misschien niet stiekem toch beelden van ons heeft vastgelegd.

Even verderop bleek een ander vliegend object wat voor een drone wordt aangezien toch echt gewoon een helikopter te zijn. Runnershigh zullen we maar zeggen

Marco wou graag even van de rode route af naar het strand, en als Marco zegt 'we gaan naar het strand' dan gaan we naar het strand. Geen enkel weerwoord, waarschijnlijk ingegeven door dat de meeste lopers met hem meereden en de koffietas in zijn auto stond.

Op het strand is een groep karatekaas met hun training bezig. We lopen er met een boogje om heen. Lopers en fietsers zijn al geen combinatie van goede bloedgroepen, wie weet hoe dat zit met lopers en karatekassen. De eerst mogelijke strandafgang gaan we weer van het strand af.

Peter doet bij de strandopgang in het duin nog even een foto-essie voor de Nederlandse Facebookeditie van 'Duinstruinen' (zoek de verschillen):

 

 

Als we het strand af willen valt op dat er een obesitasonvriendelijke barricade is aangebracht. Je mag niet op het strand als je breder bent dan afstand tussen de palen. Navraag zal wel leren dat de gemeente deze Obesikunst heeft aangebracht om dikke Duitsers van het strand te weren, zodat er meer plek overblijft voor kuilen voor magere Hollanders (maar dat mogen ze natuurlijk niet hardop zeggen).

Gerrit stelt nog voor om even een slalomrondje tussen de palen door te lopen. Hoe ouwer hoe gekker, gelukkig wordt hij deze keer niet serieus genomen, hoewel jonge hond Michel er wel voor lijkt te porren.

Eenmaal weer in de duinen begint het woord 'slak' een beetje op mij te slaan. Het tempo ligt al niet hoog, maar ik heb er vandaag toch moeite mee. Ik bungel wat aan de staart en al is het een van de mooiste parcoursen van Noord-Holland, op zo'n moment zie je tegen elk heuveltje op als een berg. Gelukkig zijn er een aantal die zich inhouden omdat ze zondag meedoen aan het 'rondje Schoolmeester', zodat ik nog af en toe de onderkant van een hardloopschoenzool van de loper voor me kan waarnemen. Waarschijnlijk was het toch een slakkengelletje wat ik had genomen.

Mike heeft hierdoor wel alle tijd om nog wat 'artistieke' foto's te maken van Hollandse Luchten en Schotse Koeien die ik jullie niet wil onthouden.

 

De beloofde 15 tot 16 kmeter blijft gelukkig beperkt tot een kleine 13 kmeter, maar het voelde wel als 16 ;-). Hoop dat het volgende week bij de Wieringermeertrail wat lekkerder gaat.

De deze keer door Peter meegebrachte koffie&thee is meer dan verdiend en de rol van Verkade gaat er in als koek. Als het begint te regenen is het tijd om naar Zaandam terug te keren. Hollandse Zomer.