Zweten in het bos

De zomer is op zijn hoogtepunt. Zon of niet, het is gewoon warm. En als de vochtigheidsgraad dan 105% is begin je al te zweten als je aan hardlopen denkt. De trainert heeft deze keer als locatie het Amsterdamse Bos bedacht. Aangezien Asd-bos-deskundige Ben Bosboom nog met zijn blessure worstelt is het maar de vraag of iemand de uitgang van het bos weet.

Gelukkig, blijkt achteraf, wordt het wachten op (v/h BAM) Marco beloond. De smoes dat de brug openstond wordt door zijn grote vriend Henk nadrukkelijk weggehoond. 

De eerste zorg van de trainert is om Simon ruim om het gebouwtje aan het begin van de Bosbaan te leiden. In dat gebouwtje staan regelmatig strakke dames in nog strakkere pakjes allerlei oefeningen te doen waartoe wij lichamelijk 30 jaar geleden al niet eens in staat waren.

De opzet slaagt. We gaan zo ruim om het gebouw heen dat de trainert de weg kwijt is. We moeten naar dat hek, waar je rechtsaf gaat. Iedereen kent dat hek. Maar wij eindigen op een jachthaven. Gelukkig neemt (v/h BAM) Marco de leiding. Het is niet bekend of hij de weg echt weet, maar hij straalt het wel uit en de rest volgt als mak schaap.

De trainert probeert zijn gezag tijdens de rek en strek te herstellen door Jan de Boer in de maling te nemen. Precies de verkeerde. Na de opmerking van Jan of ‘Gerrit een nieuwe bril heeft’, de daarna volgende stilte van 5 seconden en de afsluitende lachsalvo’s is er van de trainert weinig meer vernomen. Behalve dan ‘over een halve minuut een minuut versnellen’ en, onvermijdelijk na die halve minuut, ‘een minuut versnellen’. Daarmee kreeg hij ons wel stil.

De nieuwe leider führt ons moeiteloos langs het bloesempark zonder bloesem en over DE BERG. Dan is de pijp wel leeg. Gelukkig duurt de marteling niet langer dan 13km.

Voldaan aan het lekkerste bakkie van de week!